Recenzje

„Utkanie form ludzkich” to kolejny tytuł w powiększającym się portfolio Macieja Klimka, znanego szerzej jako Klimkovitz – nietuzinkowego artysty, który z fana grozy wszelakiej przeobraził się wpierw w twórcę niepokojących, psychodelicznych grafik, a w następstwie tych eksploracji, także w literata. Tym razem siły połączył z Michałem J. Sobocińskim, autorem uniwersum „Wieszczby Końca Czasów”. Ma już Maciej samodzielną „Księgę Krzyku” – …

Przyznaję, długo zbierałem się do napisania czegoś o”Katli” – pierwszym tomie „Somnautów” Magdaleny Świerczek – Gryboś. Nie dlatego, że to zła książka. Wręcz przeciwnie. Ale bardziej dlatego, że cokolwiek napiszę, nie oddam w pełni jej złożoności, co byłoby dla tak dobrego tytułu po prostu krzywdzące. „Somnauci” to fantasy? Cóż, na pierwszy rzut oka mogłoby się tak zdawać. Islandzka wyspa, zatrzymana …

Christophe Bec od lat konsekwentnie buduje sobie pozycję jednego z najbardziej rozpoznawalnych scenarzystów europejskiego komiksu science fiction, twórcy, który nie boi się rozmachu i historii rozpisanych na dekady, a nawet stulecia. Jego portfolio, niezależnie od tego czy spojrzymy na “Mroczną otchłań”, przez “Bunkier”, bądź “Eternum”, to nieodmiennie opowieści, w których ludzkość zawsze mierzy się z czymś większym od siebie. “Labyrinthus” …

“Dławiący horror” to świeży na rynku zbiór opowiadań grozy autorstwa mistrza heroic fantasy Roberta E. Howarda. I choć postać tłumacza (Jerzy Łoziński) i jego „odważne posunięcia” w tłumaczeniu wzbudziły pewne kontrowersje już w chwili zapowiedzi, to jednak warto zwrócić uwagę, że tom ten zawiera klika klasycznych nowel, jakie szanujący się fan horroru zwyczajnie znać powinien. To nie jest pierwsze wydanie …

„Tonery” od duetu Budziński / Klimek nie do końca mnie zaskoczyły. Ale mogę zrozumieć tych, których zniesmaczyły i odepchnęły, zwłaszcza, jeśli sięgał po nie czytelnik nie zaznajomiony z tak specyficzną konwencją, jaką jest horror ekstremalny. Sam przesadnym miłośnikiem tego stylu nie jestem. Przeładowanie makabrą bardzo często (choć nie zawsze) nie prowadzi do niczego konkretnego, jest epatowaniem okrucieństwem, nastawionym li tylko …

„Listonosz” Dawida Brina to kolejny literacki klasyk, przywoływany współcześnie przez polskich wydawców, przychylnie (ale zachowawczo) spoglądających na literaturę z szeroko rozumianego science fiction. Zachowawczo, bo dużo pojawia się „bezpiecznych” wznowień klasyków literackich, a niewiele (co nie oznacza, że nic) nowalijek. Zwłaszcza młodych autorów, czy też starszych tekstów, które nie doczekały się jeszcze polskich wydań dotychczas. I nie, że narzekam zupełnie …

Literatura dla dzieci i młodzieży to rzecz chyba najtrudniejsza do napisania. Sztuką jest pisać tego typu książki, nie wpadając w nadmiernie moralizatorskie tony, a jednocześnie stworzyć wartościowy przekaz. Nie stracić relacji z młodym odbiorcą, a jednocześnie napisać coś, co potrafi zachwycić (czasem) także i dorosłego czytelnika, który dostrzeże w dziele potencjał oddziaływania na młode umysły. Radek Rak to autor, który …

Szczerze mówić, estetyka wielkich mechów nigdy nie była dla mnie przesadnie atrakcyjna. Ale po „Dawrunnera” sięgałem z nadzieją, z jednego, bardzo oczywistego powodu – nazwiska scenarzysty na okładce. Olbrzymie roboty to pewien stały element wpierw azjatyckiej (a teraz już też poniekąd globalnej) popkultury. Nic dziwnego, potężne maszyny, z często zamkniętym niby w metalowej puszcze, fizycznym, żywym operatorem, stojącym w szranki …

Alberto Saichann to autor w Polsce praktycznie nieznany. Dotąd, bo dzięki wydawnictwu Lost In Time mamy okazję poznać trzy rysowane przez niego nowele. W tym jedną, do której sam pisał scenariusz. A tym samym kolejna biała plama komiksu południowoamerykańskiego zniknęła z polskiego rynku komiksowego. Mocno promowała tamtejszy komiksowy – niezwykle płodny, zaznaczmy – rynek Mandioca. I dalej promuje, choć coraz …

„Gorączka latynoamerykańska” Artura Domosławskiego to jedna z najważniejszych książek reporterskich o Ameryce Łacińskiej, jakie kiedykolwiek u nas wydano. I już. Tyle by wystarczyło. Ale – by nie być gołosłownym – nie można rzucić takiej opinii w przestrzeń bez uzasadnienia. A to naprawdę pozycja o tyle znacząca, że rzeczywiście starająca się o obiektywizm. Na tyle, na ile to możliwe. Zachodnie, w …