Szczerze mówić, estetyka wielkich mechów nigdy nie była dla mnie przesadnie atrakcyjna. Ale po „Dawrunnera” sięgałem z nadzieją, z jednego, bardzo oczywistego powodu – nazwiska scenarzysty na okładce. Olbrzymie roboty to pewien stały element wpierw azjatyckiej (a teraz już też poniekąd globalnej) popkultury. Nic dziwnego, potężne maszyny, z często zamkniętym niby w metalowej puszcze, fizycznym, żywym operatorem, stojącym w szranki …

Z Martą Sobiecką, nagradzaną pisarką, ale też doświadczoną redaktorką rozmawiamy o przygotowanej pod jej redaktorskim okiem antologii opowiadań “Insekcje”, wydanej przez Wydawnictwo IX. Mówimy też m.in. o tym, skąd wziął się pomysł na “Insekcje”, czy przesyt jest bolączką rynku książki w Polsce oraz czy jest dziś jeszcze przestrzeń dla opowiadań.  Pomysł na „Insekcje” powstał…? Podczas konwentu Copernicon w 2024 roku. …

Alberto Saichann to autor w Polsce praktycznie nieznany. Dotąd, bo dzięki wydawnictwu Lost In Time mamy okazję poznać trzy rysowane przez niego nowele. W tym jedną, do której sam pisał scenariusz. A tym samym kolejna biała plama komiksu południowoamerykańskiego zniknęła z polskiego rynku komiksowego. Mocno promowała tamtejszy komiksowy – niezwykle płodny, zaznaczmy – rynek Mandioca. I dalej promuje, choć coraz …

„Gorączka latynoamerykańska” Artura Domosławskiego to jedna z najważniejszych książek reporterskich o Ameryce Łacińskiej, jakie kiedykolwiek u nas wydano. I już. Tyle by wystarczyło. Ale – by nie być gołosłownym – nie można rzucić takiej opinii w przestrzeń bez uzasadnienia. A to naprawdę pozycja o tyle znacząca, że rzeczywiście starająca się o obiektywizm. Na tyle, na ile to możliwe. Zachodnie, w …

„Porte” Katarzyny Rupiewicz nie zaskakuje. Ale nie zaskakuje w tym sensie, że zwyczajnie spodziewałem się dobrze napisanej, wciągającej opowieści, do jakich autorka zdążyła mnie dotychczas przyzwyczaić. To, co mnie się u Rupiewicz, w jej twórczości podoba, to ta umiejętność przeskakiwania z konwencji na konwencję, co każdy praktycznie tytuł. Zaczynała humorystycznym, znakomitym „Redlum”, później był postapokaliptyczny „Świat w pudełku”, następnie urban …

Nie jest łatwo zrobić dobrą antologię. Mając nawet intrygujący temat przewodni, trzeba jeszcze zebrać drużynę. A jak to w drużynie, trafia się na różne temperamenty, zróżnicowane osobowości. Jeśli nie zakładasz określonej konwencji, dochodzi jeszcze ich konwencyjne rozdrobnienie, bo temat tematem, ale można go przecież osadzić w bardzo różnym świecie przedstawionym, w odmiennych czasach i innej przestrzeni. Aby to wypaliło, trzeba …

Sześć nazwisk pisarek i pisarzy, o których (jeszcze) nie jest głośno, ale (wkrótce) powinno być. Jeśli nie przemieli ich ten nasz rodzimy rynek książki, jeśli wytrwają przy swoim, jeśli pisać nie przestaną. Bo gdyby przestali – szkoda by było. Nam zdecydowanie bardziej, niż im. Wybór oczywiście subiektywny, jak w każdym zestawieniu. I pewnie nie ma tu wszystkich, którzy być powinni. …

„Handlarze iluzji” to kolejna – po „Sprzedawcach marzeń” – antologia Sekcji Literackiej “Logrus” Śląskiego Klubu Fantastyki. I pozycja ponownie inspirowana ilustracjami, które stały się pożywką dla wyobraźni zebranych w niej autorek. Pierwsza antologia tworzona była na podwalinie twórczości Grzegorza Chudego, mocno zintegrowanego ze śląskim klimatem i jego miejskim legendarzem. I – co ciekawe, dominują w tamtej publikacji same pisarki, z …

Pomimo że „Księga Krzyku” jest, formalnie rzecz biorąc, książkowym debiutem, to jednak trudno uznać jej autora – Macieja Klimka – za debiutanta sensu stricte. Trudno, bowiem Maciej funkcjonuje w grozie od wielu lat, nie tylko jako przygodny twórca literacki, pojawiający się tu i ówdzie w różnego rodzaju antologiach grozy, ale przede wszystkim jako artysta wizualny, którego prace pojawiały się już …

„Agonia bursztynowych ważek” to co prawda nie literacki debiut, ale nadal publikacja od autora świeżego i jeszcze nieokrzepłego na rodzimym rynku grozy. Jednak już uwidacznia, że mamy do czynienia z twórcą bardzo wartym uwagi. Polska groza ma to do siebie, że lubi publikować wiele. Czasem nawet zbyt wiele. Moja zgryźliwość w tym zakresie jest już raczej znana, choć wciąż uparcie …