Gorący temat

Druuna #1: Morbus Gravis. Delta – erotyczna postapokalipsa [recenzja]

Seria o ponętnej Druunie to klasyk europejskiego komiksu erotycznego, a przy okazji całkiem sprawnie napisana i mocno intrygująca opowieść postapokaliptyczna. 

Paolo Eleuteri Serpieri jest znakomitym artystą, co już udowodnił w swoich wczesnych komiksach o dzikim zachodzie: hipnotyzuje dbałością o detale, wprawną kreską i świetnym, charakterystycznym stylem. W jego wykonaniu zarówno kobiety jak i mężczyźni potrafią przykuć wzrok (zupełnie inaczej niż u Milo Manary), a bijący od nich erotyzm, subtelnie podkreślony przez odpowiednią kompozycję kadru, zniewala. Druuna, jej kształty i nagość są w opowieści najważniejsze, im poświęca najwięcej uwagi i rysowniczej pracy. Ale przy tym zupełnie nie odpuszcza sobie innych aspektów jakimi są fantastyczne dekoracje, technikalia i oślizgłe potwory. Graficznie wszystko stanowi jedność, jest spójne i nie ma mowy o ustępstwach

Jeśli chodzi o pisanie fabuł i narrację Serpieri mistrzem nie jest, ale rozwleczone wątki, sztywne dialogi i fabularne mielizny nadrabia interesującymi pomysłami na świat przedstawiony. A i kilka zaskakujących wolt znajdzie w swoim repertuarze. Przede wszystkim “Druuna” nie jest kolejnym erotykiem, w którym intryga pełni rolę trzeciorzędną i pretekstową. Serpieri wykreował ponury i niebezpieczny świat, w którym seks jest walutą mogącą zapewnić nieco dłuższe życie. Zagrożeń jest ogrom, a i nie wiadomo które z nich są gorsze: czy trawiąca resztki ludzkości zaraza zmieniająca ludzi w krwiożercze i rozochocone mutanty, czy represyjny, totalitarny i bezwzględny do granic możliwości system. Główna bohaterka nieźle się przystosowała do tych realiów i potrafi wykorzystać swoje najmocniejsze atuty. A te bardzo jej się przydadzą w misji jakiej przyjdzie się jej podjąć.

W “Morbus Gravis. Delta” Serpieri bawił się motywami zaczerpniętymi z prozy Aldissa, Orwella i “Coś” Carpentera i przerabiał je na fascynujący pod względem koncepcyjnym postapokaliptyczny świat, naprzeciw którego postawił niewinną (naiwną?) i ponętną bohaterkę. W kolejnych tomach składał hołd m.in. Philipowi K. Dickowi czy Ridleyowi Scottowi, warto więc sięgnąć po kolejne tomy.

“Druuna” to elektryzująca seria, spodoba się nie tylko miłośnikom postapokalipsy i erotyki ale i entuzjastom unikalnych ilustracji. Do tego to edytorska perełka, która uświetni każdą kolekcję.

Druuna #1: Morbus Gravis. Delta

Nasza ocena: - 80%

80%

Druuna #1: Morbus Gravis. Delta. Scenariusz i rysunki: Paolo Eleuteri Serpieri. Tłumaczenie: Jacek Drewnowski. Kurc 2016 (wyd. 1) / 2019 (wyd. 2)

User Rating: Be the first one !

Paweł Deptuch

Redaktor, publicysta, autor kilku opowiadań i scenariuszy komiksowych. W latach 2004-2010 redaktor naczelny portalu Carpe Noctem. Od 2006 r. współpracuje z miesięcznikiem Nowa Fantastyka, a w latach 2018/2019 z polską edycją magazynu Playboy, gdzie pisał o nowych technologiach. Publikował też w zinach (Ziniol, Biceps) i prasie specjalistycznej (Czachopismo, Smash!). Od 2008 r. elektor Nagrody Literackiej im. Jerzego Żuławskiego, a od 2019 r. juror Nagrody Nowej Fantastyki w kategorii Komiks Roku. Tata dwóch przepełnionych energią chłopaków.

Zobacz także

Elektra i Wolverine: Odkupienie – inaczej niż zwykle [recenzja]

Elektra i Wolverine – taka para wspólnie w jednym komiksie obiecuje mnóstwo emocji. Najpierw jednak …

Leave a Reply