Gorący temat

Guliweriana – Manary romans z literaturą [recenzja]

Znany z subtelnej kreski, włoski mistrz komiksu erotycznego, Milo Manara, sięga po klasykę literatury przygodowej i przerabia ją na modłę lekkiej, zabawnej i zmysłowej opowiastki.

“Podróże Guliwera” Jonathana Swifta to jedna z najpopularniejszych powieści podróżniczych, która jednocześnie jest parodią tego gatunku. Łączy w sobie elementy satyry, bajki dla dzieci i science fiction, zabawnie polemizuje z “Robinsonem Crusoe” Daniela Defoe, nabija się z ówczesnego podejścia do nauk matematycznych i przyrodniczych oraz krytykuje zdegenerowaną kulturę europejską. Sam George Orwell, autor “Folwarku zwierzęcego” i “Roku 1984”, zaliczał ją w poczet swoich ulubionych książek. Ta wieloznaczność i wielopoziomowość utworu nadaje mu uniwersalnego charakteru i sprawia, że wielu twórców do dziś czerpie z niego inspiracje. Po elementy powieści Swifta chętnie sięgali Bradbury, Asimov, Kubrick, Miyazaki czy Dick, a samą książkę adaptowano niezliczoną ilość razy na wszelkie możliwe media. “Guliweriana” Manary to jedna z wielu trawestacji, mocno spłaszczona w wymowie, ale jakże miła dla oka.

Tytułowa bohaterka to urodziwa panna lubująca się w nagich kąpielach słonecznych. Gdy na materacu wyrusza aby zażyć jedną z nich, przypadkiem trafia na opuszczony okręt, na którym znajduje egzemplarz książki Swifta. Lektura dzieła angielskiego klasyka staje się dla dziewczyny początkiem surrealistycznej podróży. Manara zgrabnie wykorzystuje wątki z powieści na potrzeby snucia lekko erotycznej historii. Nie skupia się jednak na niuansach jakie serwował Swift, a fabułę “Podróży Guliwera” używa jako pretekstu do zaprezentowania frywolnych zachowań i niewątpliwych wdzięków bohaterki w różnych sytuacjach. Jednak w kilku przypadkach nawet całkiem zabawnie pogrywa sobie z oryginałem, np. w scenie ratowania królowej Liliputów, lub gdy bohaterka trafia do utopijnej krainy mądrych, gadających koni, które autor degraduje do roli napalonych ogierów, czy też w scenach na podniebnej wyspie Laputa zamieszkiwanej przez matematyków-impotentów i rozwiązłe artystki-lesbijki.

“Guliweriana” jest więc ostatecznie bardzo prostą opowiastką, ale przecież w autorskich komiksach Manary nie o fabuły chodzi a o piękne rysunki. Artysta nie szczędzi bohaterce czasu i w kolejnych następujących po sobie planszach poznajemy ją bardzo szczegółowo, z każdej możliwej strony i perspektywy, w wielu ładnie nakreślonych plenerach. Tym co odróżnia ten album od innych dzieł włoskiego malarza, to znacznie większa ilość całostronicowych kadrów, które z powodzeniem mogłyby przyozdobić ściany niejednej galerii, nie tylko sztuki erotycznej. “Guliweriana” to jakieś piętnaście minut w pełni rozrywkowej lektury i nieskończona ilość czasu na zgłębianie detali poszczególnych plansz.

Guliweriana (wyd. II)

Nasza ocena: - 65%

65%

Scenariusz i rysunki: Milo Manara. Przekład: Wojciech Birek. Scream Comics 2022

User Rating: Be the first one !

Paweł Deptuch

Redaktor, publicysta, autor kilku opowiadań i scenariuszy komiksowych. W latach 2004-2010 redaktor naczelny portalu Carpe Noctem. Od 2006 r. współpracuje z miesięcznikiem Nowa Fantastyka, a w latach 2018/2019 z polską edycją magazynu Playboy, gdzie pisał o nowych technologiach. Publikował też w zinach (Ziniol, Biceps) i prasie specjalistycznej (Czachopismo, Smash!). Od 2008 r. elektor Nagrody Literackiej im. Jerzego Żuławskiego, a od 2019 r. juror Nagrody Nowej Fantastyki w kategorii Komiks Roku. Tata dwóch przepełnionych energią chłopaków.

Zobacz także

Ocaleni. Anomalie kwantowe – słodko – gorzkie przygody kosmicznych rozbitków [recenzja]

„Ocaleni. Anomalie kwantowe” od Leo to kolejny tom serii, w której ramach mieliśmy okazję zwiedzać …

Leave a Reply