„Kajko i Kokosz” to niewątpliwie najważniejsze komiksy z okresu dzieciństwa, jakie znam. Owszem, niejedyne. Zaraz obok wymieniłbym choćby serię Chmielewskiego: „Tytus, Romek i A’Tomek”, czy później nieco zaczytywane „Thorgale” Grzegorza Rosińskiego, czy „Tajfun” Tadeusza Raczkiewicza. Jednak to chyba właśnie opowieści o dwóch dzielnych wojach z Mirmiłowa wymienię na pierwszym miejscy wśród publikacji, które nie tylko wykształciły u mnie miłość do …

Polubiłem się z Trentem, przyznaję. Choć po pierwszym odcinku zbiorczego wydania komiksowej serii od duetu Rodolphe i Leo nie było to takie oczywiste. Przygody konstabla kanadyjskiej Królewskiej Policji Konnej – Philipa Trenta – rozpoczynają się opowieścią dość przewidywalną i oczywistą w całym scenariuszowym zarysie. Nazbyt przewidywalną, by mocniej przykuć uwagę i zaintrygować. Ale zaletą zbiorczego wydania jest fakt, iż od …

To już piąta, z tymże ponownie krótsza, bo złożona z dwóch regularnych tomów odsłona francuskiej, katastroficznej serii. Tym razem, chyba najbardziej zgodnie ze swoim tytułem, fabuła toczy się poza stałym lądem – w głębinach i na powierzchni oceanów.  W najnowszym tomie z horyzontu zniknęli niemal wszyscy bohaterowie, których znamy z poprzednich wydań zbiorczych Egmontu. Zamiast Kim Hawkins, Donovana, czy Kane’a, …

“Mroczna otchłań” to jedna z tych serii, którą można uznać za typowy wypełniacz portfolio komiksowego wydawnictwa. Na każdy kolejny tom raczej się nie czeka z niecierpliwością, ale kiedy już się pojawia, nie odmówimy sobie lektury. Pamiętam, jak niegdyś niemal objawieniem były komiksy Leo z serii o Aldebaranie. Nadal bardzo lubię je czytać, ale z czasem widać, że twórca wciąż powtarza …

Takiego Spider-Mana raczej jeszcze nie było. To brutalny noir, przez większość fabuły ponury i do tego osadzony w gangsterskiej Ameryce lat trzydziestych ubiegłego wieku.  Na rynku mamy zatrzęsienie Batmana w wersji noir i pewnie dlatego kupując nowy album z przygodami retro Spider-Mana możemy czuć się z lekka rozczarowani. Skoro jednak już sama okładka jest kolorowa, więc dlaczego wewnątrz komiksu miałoby …

Mam pewien problem z jednoznaczną oceną najnowszego dzieła spod znaku nietuzinkowego duetu Mignola / Johnson-Cadwell. Bo i ile jestem fanem samej koncepcji serii, to najnowsza odsłona okazuje się być mało porywająca w warstwie fabularnej. A przede wszystkim – jest na wskroś przewidywalna. Zacznijmy od tego, że sygnowanie niniejszego komiksu nazwiskiem Mignoli to działanie trochę na wyrost. Bo autor „Hellboya” figuruje …

Chociaż dość długo kazali autorzy serii „Jazz Maynard” czekać na kolejną odsłonę o muzyku – przestępcy, to jednak finalnie zaserwowany efekt okazuje się być wart oczekiwania. Wszystko jest tutaj znakomite, od cudownej graficznie okładki począwszy. Lubie tę serię, z całym jej przerysowaniem, z całym uwypukleniem absurdów, na które twórcy miejscami sobie pozwalają, kreując szemrany światek Barcelony. Tym razem powrót do …

Próbka scenopisarskich umiejętnosci Neila Gaimana na polu komiksu superbohaterskiego pokazuje, że prawdziwy talent zawsze błyszczy, niezależnie od tego w jakim wycinku popkultury się porusza.  Te możliwości na polu superbohaterskim Gaimana znamy już dobrze także ze strony Marvela, dzięki polskiemu wydaniu takich komiksów jak “Przedwieczni” czy ‘”1602”. Była też “Czarna Orchidea”, ale to bardzo specyficzny komiks, z mniej znaną bohaterką. Natomiast …

Im więcej na rynku komiksów Daniela Warrena Johnsona, tym lepiej. Zwłaszcza. że ów utalentowany scenarzysta i rysownik potrafi nawet z niedorzecznej historii uczynić coś naprawdę niezwykłego.  Daniel Warren Johnson to już rodzaj zjawiska na komiksowej scenie. Z rzeczy, które ów artysta lubi, którymi się pasjonuje potrafi stworzyć komiks, który potem cieszy  oczy i poprawia samopoczucie czytelnika. W zeszłym roku Nagle …

Jako wielki miłośnik Neila Gaimana nie mogłem nie powitać z radością zapowiedzi komiksowej wersji „Księgi cmentarnej” od Wydawnictwa Labrum. Nie jest to może moja ulubiona powieść Gaimana, ale u autora takich klasyków, jak „Nigdziebądź”, czy „Amerykańscy bogowie” trudno znaleźć pozycje niebędące przynajmniej na poziomie „bardzo dobrym”. Dodatkowo, jeśli za graficzną adaptację odpowiada nie kto inny, jak utalentowany P. Craig Russel …