Gorący temat

Mariusz Wojteczek

Rrocznik '82. Kiedyś Krakus z przypadku, teraz Białostoczanin, z wyboru. Redaktor portali o popkulturze, recenzent, publicysta. Współtwórca i redaktor portalu BadLoopus – W pętli popkultury. Pisze opowiadania, które dotychczas publikował m.in. w Grabarzu Polskim, Okolicy Strachu, Bramie, Histerii oraz w antologiach, jak „Słowiańskie koszmary”, „Licho nie śpi”, „City 4”, „Sny Umarłych. Polski rocznik weird fiction 2019”, „Żertwa”, „The best of Histeria”, „Zwierzozwierz” i „Wszystkie kręgi piekła”. Laureat czwartego miejsca w konkursie „X” na dziesięciolecie magazynu Creatio Fantastica. Wydał autorskie zbiory opowiadań: „Ballady morderców” (Phantom Books 2018) oraz „Dreszcze” (Wydawnictwo IX 2021) oraz powieść „Ćmy i ludzie” (Wydawnictwo IX 2022). Pracuje nad kilkoma innymi projektami (które być może nigdy nie doczekają się ukończenia). Miłośnik popkultury i dobrej muzyki, nałogowy zbieracz książek, komiksów i płyt. Zakochany bez pamięci w swojej żonie Martynie oraz popkulturze – w takiej właśnie kolejności.

Jedzenie / Picie – wszystko, co ważne, ukryte pomiędzy słowami [recenzja]

„Jedzenie / picie” duetu Filipe Melo i Juan Cavia to komiks bardzo skromny objętościowo, co jednocześnie nie przeszkadza mu być albumem przebogatym w treści. Dwie krótkie historie, bardzo skondensowane, rozpisane oszczędnie, ale jednocześnie z wielkim wyczuciem kluczowych akcentów fabuły. Jedna prawdziwa, oparta na opowieści rodzinnej, a zarazem „wojennej” Nadii Schilling, druga fikcyjna. Obydwie doskonałe w treści i formie. Duet Melo …

Czytaj dalej

Robert McCammon – ludzie nigdy tak naprawdę się nie zmieniają [wywiad]

Z Robertem McCammonem, bestellerowym pisarzem, jednym z najważniejszych amerykańskich twórców horroru, rozmawiamy o narodowym przepracowywaniu historycznych traum, pisaniu, problemach w relacjach z wydawcami i oczywiście o najnowszej powieści “Zew nocnego ptaka“, otwierającej cykl o Matthew Corbetcie. Amerykanie wciąż przepracowują – w popkulturze – mroczne karty własnej historii? Myślę, że tak i na pewno jest wiele takich mrocznych kart do przerobienia, …

Czytaj dalej

Alvar Mayor, tom 1: Legendarne miasta – odwieczny zew przygody zilustrowany! [recenzja]

Przyznaję – to była jedna z najbardziej wyczekiwanych przeze mnie komiksowych premier tego roku. Nie dość, że za sterami w warstwie graficznej stoi Enrique Breccia, syn mistrza Alberto Brecci, to jeszcze dołączył do niego – i odpowiada za scenariusz w „Alvar Mayor” – scenarzysta Carlos Trillo, którego gawędziarski talent mogli podziwiać już fani serii „Chicanos”, „Bird”, czy „Ja, Wampir”. A …

Czytaj dalej

Chodź ze mną – niezwykły portret rodzinny w konwencji szpiegowskiego romansu [recenzja]przedpremierowo 

Łukasz Orbitowski w najnowszej powieści sięga po znaną już ze swojego wcześniejszego „Kultu” formułę narracji wspomnieniowej, w której główny bohater snuje historię o minionym, a my, wraz z rytmem jego opowieści poznajemy cały ciąg następujących po sobie zdarzeń. I chociaż „Chodź ze mną” sięga po stanowczo inne instrumentarium i dotyka zupełnie odmiennych problemów, niż poprzednia książka, to sprawdzona formuła narracyjna …

Czytaj dalej

Batman. Ego i inne opowieści – pokaz talentu mistrza komiksu [recenzja]

Gdybym miał wybrać jeden jedyny, ulubiony album z Batmanem, chyba wybrałbym właśnie „Ego i inne opowieści”. Zbiór komiksów o Człowieku – Nietoperzu autorstwa Darwyne’a Cooke’a to przede wszystkim graficzny majstersztyk, w dodatku w wielu prezentowanych historiach unurzany w estetyce kryminału noir. Batman i czarny kryminał – i jak tego nie kochać? Jak każdy zbiór, są tu komiksy lepsze i gorsze. …

Czytaj dalej

Andrzej Dunajski – potrafimy, lecz nie chcemy zobaczyć tego, co naprawdę widzimy [wywiad]

Z Andrzejem Dunajskim, dziennikarzem, poeta, pisarzem, autorem powieści “Tajemnica MINO”, wydanej przez Wydawnictwo Rzecz Gustu, rozmawiamy o poszukiwaniu, o znaczeniu słów i Słów, o emocjach i wartości pisania. Pan spotkał MINO? Bo mam wrażenie, że cała pana książka jest o poszukiwaniu… Trochę chyba tak, jak życie każdego z nas jest jakimś poszukiwaniem. Bez szukania, niczego nie odnajdziemy. Bez stawiania pytań, …

Czytaj dalej

Witajcie w Rosji – każda Rosja ma swojego Bułyczowa [recenzja]

„Witajcie w Rosji Dmitrija Glukhovsky’ego nie jest z pewnością książką nową (jej pierwsze polskie wydanie ukazało się w 2014 roku), co jednak nadal nie sprawia, że stała się nieaktualna. W obliczu ostatnich wydarzeń i bezpardonowego ataku Rosji na Ukrainę oczy całego świata ze wzmożoną uwagą skupiły się na kraju Putina, a obraz odmalowany w przesiąkniętych gorzką satyrą opowiadaniach autora „UM2033” …

Czytaj dalej

Tomasz Duszyński – piszę historie, które mnie fascynują [wywiad]

Zdjęcie: Magda Lassota

Z Tomaszem Duszyńskim, autorem serii “Glatz” rozmawiamy o literackich fascynacjach stolicą, trudach fachowego reaserchu, tęsknocie do pisania fantastyki i oczywiście o najnowszej powieści pt. “Fenomen z Warszawy“.    Znudziło Ci się Kłodzko? Zrobiło się za ciasne? I dlatego przeniosłeś się (literacko) do Warszawy? Nie lubię ograniczeń, a wizytę w stolicy, także w roli pisarza, uważam za obowiązkową. Warszawa mnie fascynuje, …

Czytaj dalej

Posiadłość, tom 2 – zło z przeszłości nie daje o sobie zapomnieć [recenzja]

Pierwszy tom „Posiadłości” zachwycał starannie implementowanym nastrojem grozy w warstwie fabularnej i znakomicie komponującą się z nią warstwą wizualną. Choć sięgał po ograne klisze popkulturowej grozy (nawiedzony dom), to korzystał z nich na tyle umiejętnie, by naprawdę robić wrażenie. Tom drugi wypada nieco słabiej, ale wciąż nie jest źle. I nadal warto po tę serię sięgnąć. Ostatni z rodziny Blaine’ów …

Czytaj dalej

Postapo, tom 3: Są łatwe i trudne wybory – realizmu upadku ciąg dalszy [recenzja]

W gatunku postapokalipsy doprawdy niewiele można wymyślić oryginalnego. Większość prób, mających na celu wyrwanie się ze schematu kończy się albo nadmiernym przerysowaniem, albo zbyt odległym odejściem od ram gatunkowych (kto pamięta powieściowe „Korzenie niebios” Tullio Avoledo z „UM2033”, ten zrozumie). Co nie znaczy jednocześnie, że nie da się napisać nic dobrego, opartego wciąż na wąskim – jak by nie patrzeć …

Czytaj dalej