Debiutancki zbiorek Anny Marii Wybraniec – „Niebo, ptaki i robaki” może sprawiać wrażenie skromnego. Jednak skromny jest tylko objętościowo – zaledwie 200 stron. W treści to kolejny przykład tomiku polskiej grozy, do granic wypełnionego. I ujęty całościowo, praktycznie w żadnym  fragmencie nie okazuje słabości.  Po publikacjach Zdanowicza, czy Bielawskiego, weirdowe środowisko okazuje się bogatsze tym razem o publikację płci przeciwnej. …

„Paranormalne. Prawdziwe historie nawiedzeń” Michała Stonawskiego nie jest naukowym opracowaniem tematu występowania zjawisk paranormalnych w Polsce. To bardziej publikacja popularyzatorska w zakresie historii takich przypadków i jako taka, sprawdza się naprawdę dobrze. Michał Stonawski to autor i wieloletni propagator horroru, mimo, że polska literatura grozy nadal nie do końca potrafi wyrwać się z niszy rynkowej, w jakiej tkwi. Jego najnowsza …

Gully Foyle – bohater powieści Alfreda Bestera „Gwiazdy moim przeznaczeniem” z początku nie olśniewa intelektem, ani nawet przesadnym sprytem. Jego największym, zdaje się, talentem, jest pragnienie przetrwania, które później przeradza się w obsesyjną żądzę zemsty. Tak więc częste porównywanie go do Hrabiego Monte Christo wydaje się zabiegiem nieco na wyrost, jednak tylko pozornie. Bowiem Foyle to Monte Christo swoich czasów …

„W cieniu Bangor” to druga antologia, po „Pokłosiu” (Gmork 2015) sygnowana przez Juliusza Wojciechowicza, mająca nawiązywać do twórczości Stephena Kinga. I kiedy pierwsza z nich – „Pokłosie” – była bardzo kameralna i odnosiła się w tekstach bezpośrednio do prozy Króla, tak obecna jest bardziej fanowskim ukłonem, który niekoniecznie na ślepo inspiruje się jego stylem czy dorobkiem literackim. I z jednej …

Drugi tom „Miasta Wyrzutków” – „Chłopak, który zbierał stworzonka” Juliena Lamberta nie tylko trzyma poziom z tomu pierwszego, ale wręcz go przewyższa, zgrabnie kontynuując fabułę, pogłębiając niektóre wątki i prowadząc historię do – może nie zaskakującego – ale przemyślanego zakończenia. Lambert potrafi opowiadać. Choć w samym rdzeniu jego historia jest mocno tendencyjna, to potrafi brzmieć odświeżająco poprzez użyte przez autora …

Tamara Łempicka jest jedną z najwybitniejszych artystek dwudziestego wieku. Choć rzeczywiste, należne w pełni, uznanie świata sztuki (nie liczmy rozkochanej w jej nieposkromionej afirmacji życia francuskiej bohemy) zdobyła tak naprawdę dopiero pośmiertnie, to jednak już za czasów młodości potrafiła zachwycać. Nie tylko swoim malarstwem, ale też – a może nawet bardziej – osobowością, która nawet w czasach obecnej swobody obyczajowej …

Komiksy na podstawie dzieł literackich zwykle stanowią dla mnie nie lada problem w ocenie, bowiem nieczęsto potrafią dosięgnąć poziomu swojego pierwowzoru. I bynajmniej nie jest to wina słabości komiksowego medium, jego artystycznej miałkości – przecież komiks wielokrotnie udowodnił, jako samodzielny, niezależny twór, że śmiało pretendować i osiągać rangę sztuki. Problem tkwi w zupełnie odmiennej konstrukcji narracyjnej, jako punktu wyjściowego dla …

„Imaginarium zbiorowe” Wesleya Rodriguesa to kolejny przykład komiksu, którego nie da się zakwalifikować jednoznacznie. Wszystko zależy od tego, jak bardzo czytelnik jest otwarty na interpretacje. W wersji podstawowej dostrzec można tylko szaloną historię o krowie, która chciała być ptakiem, a w następstwie zaczęła latać i pożarła Wszechświat. Ale jeśli postaramy się spojrzeć głębiej, to dostrzeżemy magiczną opowieść o pragnieniach, o …

To była lista bardzo trudna do przygotowania. Jak chyba każde zestawienie. Zawsze zostaje coś, jakiś tytuł, który teoretycznie powinien się znaleźć, ale finalnie wypada z zestawienia. W gatunku tak obszernym, jak postapokalipsa ciężko zawęzić wybór do jedynie 10 tytułów, a jednocześnie pokazać spektrum motywów i złożoność tego gatunku. Albowiem postapokalipsa, postapokalipsie nierówna. Oto bardzo, bardzo subiektywny wybór powieści postapo, na …

„Kulawy szermierz” Tomasza Matery zaskoczył mnie wprawnością literackiego warsztatu. Spodziewając się kolejnej, miałkiej opowiastki fantasy, wałkującej ponownie te same schematy, otrzymałem pełnokrwistą, interesującą opowieść, w której znalazłem wszystko, co w fantasy potrzebne. I choć pojawiają się fragmenty nieco słabsze, to całość zdecydowanie wychodzi na plus, serwując opowieść godną Joego Abercrombie. To wstępne porównanie nie jest przypadkowe. Ostatnio tyle frajdy z …